Kalendarium SZCZECIŃSKI SIERPIEŃ 1980

SZCZECIŃSKI SIERPIEŃ 1980 - KALENDARIUM 

Poniedziałek, 18 sierpnia 1980.

Początek strajku w Szczecinie i powstanie Międzyzakładowego Komitetu Strajkowego. Rano w wydziałach wyposażeniowych W-3 i W-4 Stoczni im. Adolfa Warskiego, na pochylni rejonu \"Odra\" i na \"Wulkanie\" zgodnie padło hasło do rozpoczęcia akcji protestacyjnej. Stanęła Stocznia Remontowa \"Parnica\" i Stocznia \"Gryfia\". O godz. 14.00 w świetlicy głównej stoczni rozpoczęły się obrady delegatów - po pięciu z każdego wydziału. Reprezentacja ta wybrała spośród siebie siedmioosobowe prezydium Komitetu Strajkowego z trzyosobowym kierownictwem. Obrady Komitetu Strajkowego były transmitowane na bieżąco za pośrednictwem radiowęzła na teren stoczni. Delegaci w swoich wystąpieniach zgłosili kilkaset postulatów. Nastąpiło systematyzowanie zgłaszanych oczekiwań. Niemal wszyscy występujący po sobie delegaci domagali się zasadniczych zmian w ruchu zawodowym, informacji na temat osób odpowiedzialnych za zły stan gospodarki narodowej, odczuwalnej podwyżki płac, rent, emerytur i zasiłków oraz poprawy zaopatrzenia rynku w artykuły spożywcze, zwłaszcza w mięso - przy czym wielu z nich wskazywało na konieczność wprowadzenia kartkowego systemu dystrybucji mięsa. Liczne postulaty dotyczyły konkretnych, dotkliwie odczuwanych przez społeczeństwo schorzeń naszej rzeczywistości. Przykładowo: przedstawiciel W-O stwierdził, że najwyższy już czas rozprawić się z sutenerstwem, cynkciarstwem i prostytucją. Mieli to na myśli także inni, proponujący skierowanie do uczciwej pracy tzw. \"niebieskich ptaków\" i \"urodzonych w niedzielę\". Z ust delegatów padły również wnioski dotyczące sprawiedliwego przydziału mieszkań, ograniczenia zbędnej administracji, obiektywnych ocen pracy i przydatności ludzi na kierowniczych stanowiskach, jak też obowiązującej rotacji na stanowiskach z wyboru. Wszyscy domagali się łączności z Gdańskiem i konsultacji - przy ostatecznym formułowaniu treści postulatów - z tamtejszym komitetem strajkowym w Stoczni im. Lenina.


Wtorek, 19 sierpnia 1980.

W Wojewódzkim Przedsiębiorstwie Komunikacji Miejskiej ogłoszono strajk okupacyjny. Rano nie wyjechały na trasy autobusy a po południu stanęły tramwaje. Strajkowało wiele zakładów pracy na terenie Szczecina. Fala strajków ogarnęła cały region. Przyczyną strajku była skomplikowana systuacja społeczno - polityczna w kraju. Strajk przebiegał z poszanowaniem ładu i porządku. Zapewniono ochronę majątku firmy oraz sprawy bytowe strajkującej załogi. Odpowiedzialność za całość wzieła na siebie Zakładowa Komisja Robotnicza WPKM pod przewodnictwem p. Jana Nowaka. Załoga złożyła szereg postulatów, które zostały przekazane do Międzyzakładowego Komitetu Strajkowego znajdującego się w Stoczni Szczecińskiej.

Czwartek, 21 sierpnia 1980. 

Początek negocjacji Kazimierza Barcikowskiego z MKS w Szczecinie. Międzyzakładowy Komitet Strajkowy informuje załogę stoczni, że zgodnie z zapowiedzią dyrektora naczelnego stoczni rozmowy z Komisją Rządową mają się rozpocząć o godz. 10.00. Komitet strajkowy zwraca się do służb odpowiedzialnych za radiowęzeł o dodatkowe sprawdzenie i zameldowanie komitetowi o stanie gotowości radiowęzła na godz. 9.00. Komunikat specjalny dowództwa straży robotniczej stoczni: \"Ze względu na bezpieczeństwo stoczni wydaje się bezwzględny zakaz wychodzenia z terenu stoczni. Od chwili obecnej obowiązuje bezwzględny zakaz upuszczania na teren stoczni wszystkich osób, łącznie z pracownikami stoczni, którzy opuścili teren zakładu bez specjalnych przepustek. Delegacje zakładów pracy mogą być wpuszczone na teren stoczni wyłącznie w składach trzyosobowych, po sprawdzeniu dowodów osobistych i pism kierujących te delegacje do Międzyzakładowego Komitetu Strajkowego. Delegaci będą odprowadzani do komitetu strajkowego przez specjalnie wyznaczonych dyżurnych straży robotniczej. Zawodowa straż przemysłowa ma obowiązek przeprowadzania kontroli wszystkich osób, jak również dokładnego sprawdzania wszystkich pojazdów. Osoby obce znajdujące się na terenie stoczni poza budynkiem, w którym pracuje Międzyzakładowy Komitet Strajkowy, mają być bezwględnie zatrzymywane przez straże robotnicze i odprowadzane do bramy kolejowej do dyspozycji zawodowej straży przemysłowej\".

Wszystkie polecenia zostały wykonane. Komisja Rządowa, z wicepremierem Kazimierzem Barcikowskim na czele, przeszła w milczeniu od bramy głównej do oddalonego od niej o kilkaset metrów budynku, w którym na drugim piętrze znajdowała się świetlica. W chwili wejścia komisji do sali wszyscy zgromadzeni w niej delegaci 60 komitetów strajkowych ze szczecińskich zakładów pracy powitali ją przez powstanie. Przewodniczący MKS poprosił delegację rządową o zajęcie miejsc za stołem prezydialnym. Tam też usiadły trzy osoby reprezentujące prezydium MKS: Marian Jurczyk, Kazimierz Fischbein i Marian Juszczuk. Przewodniczący MKS wezwał wszystkich obecnych do powstania i uczczenia minutą ciszy pamięci ofiar poległych w wypadkach grudniowych w 1970 r. 

Obrady zagaił Marian Jurczyk - przewodniczący MKS: \"Prawda historyczna brzmi: w konflikcie narodu z władzą naród ma zawsze rację, bo naród jest solą ziemi\" i kontynuował: \"Wolelibyśmy z przedstawicielami najwyższych władz państwowych spotkać się nie przy takiej okazji, jak dzisiejsza. Dzisiejsza okazja jest dla nas przykrą koniecznością, choć dla zdrowo myślącego obywatela możliwą do przewidzenia. Pogarszająca się od kilku lat sytuacja gospodarcza kraju, a z nią klimat społeczny i spadek zaufania do władzy były tego symptomem. Byliśmy świadkami, nie zawsze biernymi, jak poczynania władz kłóciły się ze zdrowym rozsądkiem i były wzajemnie sprzeczne. Taki stan nie może trwać w nieskończoność. Obecna sytuacja gospodarcza jest tego wynikiem. Klasa robotnicza Szczecina długo oczekiwała na podjęcie skutecznych decyzji przez władze odnośnie wyjścia z impasu gospodarczego, w jakim znalazł się nasz kraj. Niestety, takich decyzji w odpowiednim czasie nie było i załogi zakładów Szczecina przystąpiły do strajku w celu poparcia robotników Wybrzeża wschodniego i doprowadzenia do równości wszystkich obywateli naszego kraju. Strajkujące załogi wysunęły żądania do władz państwowych, które przekazaliśmy za pośrednictwem dyrektora stoczni, inż. Stanisława Ozimka\".


Następnie Marian Jurczyk odczytał przekazaną uprzednio władzom listę postulatów - \"36 Żądań\", które wysunęły załogi uczestniczące w strajku:

Powołać wolne, niezależne od partii i rządu związki zawodowe oraz stworzyć warunki do ich niezależnej działalności.
Żądamy odczuwalnej przez społeczeństwo poprawy zaopatrzenia rynku w artykuły żywnościowe i konsumpcyjne.
Żądamy odczuwalnej podwyżki płac w wysokości 2 tys. zł w odniesieniu do obecnego wynagrodzenia w poszczególnych zawodach i na stanowiskach.
Podwyższyć najniższe emerytury i renty do 3 tys. zł.
Pracownikom, którzy utracili zdrowie w zakładzie pracy utrzymać zarobki nie niższe niż na poziomie poprzedniego stanowiska pracy.
Żądamy trzyletnich płatnych urlopów macierzyńskich.
Żądamy zrównania zasiłku rodzinnego, wysługi lat, rent i emerytur dla wszystkich grup zawodowych do poziomu pracowników wojska i milicji. 
Rozpowszechnić treść Karty Praw Człowieka z konferencji w Helsinkach w formie drukowanej. 

Zalegalizować prawo do strajku w konstytucji PRL. 

Żądamy gwarancji nierepresjonowania wszystkich strajkujących, a w szczególności ich przedstawicieli, wybranych przez załogi w czasie strajku.
Zaprzestać prześladowań działaczy opozycji i umożliwić konstytuowanie nowych ugrupowań polityczno-społecznych.
Żądamy całkowitych swobód w pracy kościoła katolickiego w Polsce oraz nadawania w radiu i telewizji w niedzielę i święta mszy świętej.
Ufundować przed bramą stoczni tablicę upamiętniającą ofiary wydarzeń w grudniu 1970 r.
Zlikwidować niepotrzebne dla PRL wydatki typu \"Hermaszewski\" i pomoc dla Trzeciego Świata.
Żądamy poprawy lecznictwa w Polsce, a w szczególności zaopatrzenia w leki oraz zrównania ich cen z obowiązującymi milicję i wojsko.
Zahamować wzrost cen i wzmóc kontrolę cen usług sektora prywatnego i państwowego.
Zlikwidować sklepy wewnętrzne milicji, wojska i partii.
Zlikwidować sklepy komercyjne oraz ceny komercyjne i ekspresowe.
Żądamy zaniechania sprzedaży atrakcyjnych towarów produkcji krajowej w sklepach \"Pewexu\".
Żądamy wyjaśnienia teraźniejszej sytuacji w kraju i wyciągnięcia konsekwencji w stosunku do winnych.
Skończyć z cichą podwyżką cen.
Żądamy lepszego zaopatrzenia stoczni w materiały potrzebne do produkcji.
Przywrócić prawo do pracy ludziom zwolnionym za działalność w komisjach robotniczych w 1970 r., przyjąć ich z powrotem do pracy.
Znieść cenzurę w Polskiej Rzeczpospolitej Ludowej.
Żądamy wszystkich sobót wolnych i płatnych dla wszystkich pracowników.
Żądamy przedstawienia przez rząd programu rozwiązania kwestii mieszkaniowej, z zagwarantowaniem, aby okres oczekiwania na mieszkanie nie trwał dłużej jak pięć lat.
Ograniczyć okres szkolenia wojskowego do jednego roku, a pozostały okres służby wojskowej przeznaczyć na pracę na rzecz gospodarki narodowej.
Pracowników nie sprawdzających się na kierowniczych stanowiskach przesuwać na niższe, a nie, jak dotychczas, na równorzędne.
Dokonać obiektywnej kontroli zbędnych etatów pracowników umysłowych oraz zlikwidować etaty fizyczne, na których pracują pracownicy umysłowi.
Punktu 30. nie włączono do dyskusji.
Zwiększyć wysokość diet pracowników w podróżach służbowych.
Zaprzestać oddelegowywania pracowników do szkół partyjnych na koszt zakładu.
Wybierać pierwszych sekretarzy PZPR wszystkich szczebli, co dotyczy również rad zakładowych, maksymalnie do dwóch kadencji.
Ujednolicić Kartę Stoczniowca z Kartą Górnika.
Przyznać przywileje socjalne, wynikające z Karty Stoczniowca, pracownikom obcych firm pracującym w stoczni.
Wynagrodzenie za czas strajku wypłacić z funduszu związków zawodowych, pochodzącego ze składek związkowych.
Postulaty wysunięte przez strajkujące zakłady ogłosić w prasie.
Podczas rozmów wicepremier Barcikowski odrzucił żądania jego zdaniem jednoznacznie polityczne. Jednocześnie liczba strajkujących przedsiębiorstw w mieście i regionie na godzinę 17.00 objęła 82 zakłady.
Na wiadomość o tragicznej katastrofie kolejowej pod Toruniem strajkujący stoczniowcy z \"Warskiego\" oddali 52,91 l krwi. Ofiarom katastrofy przekazało też swoją krew osiemdziesięciu strajkujących ze Stoczni Remontowej \"Gryfia\".

Piątek, 22 sierpnia 1980. 

\"Trybuna Ludu\" - organ Komitetu Centralnego PZPR publikuje treści szkalujące załogi strajkujących zakładów w Szczecinie, zarzucając im antysocjalistyczny charakter. 
Spotkanie Komisji Rządowej z MKS rozpoczyna się o godz. 12.20 spóźnieniem Wicepremiera, za które przeprosił oczekujących delegatów. Jednocześnie Kazimierz Barcikowski podziękował załodze stoczni za wyraźny na każdym kroku wzorowy ład i porządek. Przechodząc do omówienia poszczególnych postulatów, wyraził zadowolenie, że ich autorzy wypowiadają się za socjalistycznym charakterem związków zawodowych. Równocześnie zaproponował, aby niezwłocznie rozpocząć prace nad nową ustawą o związkach zawodowych w Polsce, a projekt jej poddać szerokiej dyskusji. Zebrani nie zgodzili się m.in. na koncepcję uczczenia ofiar Grudnia 1970 r. pamiątkową płytą lub obeliskiem na cmentarzu. 
Na wniosek Andrzeja Żabińskiego - członka Komisji Rządowej powołano wspólną komisję redakcyjną w celu opracowania obustronnego tekstu porozumienia. Wieczorem liczba strajkujących przedsiębiorstw w mieście i regionie na godzinę objęła 120 zakładów. 

Piątek, 22 sierpnia 1980.

O godzinie 6.00 przystąpiła do pracy powołana komisja redakcyjna, a w południe odbyło się kolejne spotkanie MKS z Komisją Rządową. Zebrani zatwierdzili w jawnym głosowaniu kolejną wersję postulatów. Dziesięcioosobowa komisja MKS ustaliła skład czteroosobowej delegacji na rozmowy do Gdańska. Kazimierz Barcikowski udzielił delegatom udającym się do Gdańska gwarancji bezpieczeństwa, oddelegowując wraz z nimi wiceministra Jerzego Białkowskiego. Postanowiono, że dwóch spośród czterech szczecińskich delegatów pozostanie w Gdańsku, a na ich miejsce wejdą dwaj przedstawiciele gdańskiego MKS, którzy przybędą do Szczecina.

Niedziela, 24 sierpnia 1980. 

Pod bramy stoczni im. Adolfa Warskiego przybywają liczni mieszkańcy Szczecina. Na terenie stoczni proboszcz miejscowej parafii odprawia nabożeństwo w którym uczestniczy cała strajkująca załoga. Jednocześnie do Gdańska dociera delegacja szczecińskiego MKS-u. Ustalono, że prawo do tworzenia wolnych związków zawodowych jest podstawowym postulatem, bez spełnienia którego nie dojdzie do zakończenia strajków. Za pośrednictwem telefonicznej centrali międzymiastowej uruchomiono łączność pomiędzy MKS w Gdańsku i w Szczecine. 

Poniedziałek, 25 sierpnia 1980.

Biuletyn MKS \"Jedność\" informuje: \"W niedzielę 24 sierpnia wieczorem ogłoszono zmiany personalne w kierownictwie partii i rządu. Uważamy, że zmiana ludzi nie sprawdzających się na kierowniczych stanowiskach jest konieczna, ale nie rozwiązuje to problemu, zwłaszcza wtedy, gdy nie wiadomo, kto za co w rzeczywistości odpowiada. (...) Edward Gierek podkreślił, że nie możemy też godzić się na postulaty godzące w podstawy Narodu i Państwa. Które z naszych postulatów podważają podstawy socjalizmu i zagrażają naszym narodowym i państwowym interesom? My także będziemy zdecydowanie bronić tych nadrzędnych wartości!\"
Ten sam numer Jedności\" doniósł, że liczba strajkujących i solidaryzujących się z nimi zakładów pracy w Szczecinie i regionie doszła już do 170.

Wtorek, 26 sierpnia 1980.

Od godz. 9.00 praktycznie bez przerwy obraduje komisja redakcyjna, powołana w celu ostatecznego brzmienia ugody między MKS a Komisją Rządową. Skład komisji został poszerzony o ekspertów, powołanych przez obie strony. Dodatek nadzwyczajny do 3. numeru biuletynu informacyjnego \"Jedność\" Międzyzakładowego Komitetu Strajkowego przy Stoczni Szczecińskiej im. Adolfa Warskiego informuje: \"Dlaczego chcemy, aby powstały Wolne i Niezależne Związki Zawodowe? Ustawą z 1949 r. Sejm PRL powołał Związki Zawodowe, które na podstawie przepisów par. 1 Statutu Zrzeszenia Związków Zawodowych w Polsce miały: - współuczestniczyć w kształceniu i realizacji zadań społeczno-gospodarczych kraju; - reprezentować interesy oraz prawa ludzi pracy; - stanowić szkołę obywatelskiej aktywności i zaangażowania w budowie rozwiniętego społeczeństwa socjalistycznego. (...) Związki Zawodowe kierują się w swoim działaniu programem politycznym i społeczno-gospodarczym Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej i uznają jej kierowniczą rolę jako awangardy klasy robotniczej, przewodniej siły narodu polskiego\". W związku z tym MKS oświadczył, iż: \"Działalność związków zawodowych była niezgodna z obowiązującymi w Polsce konwencjami międzynarodowymi\". (...) \"Nie chcemy takich związków; chcemy związku, który będzie całkowicie niezależnym i będzie stał twardo i nieustępliwie na straży interesów swoich członków. Żadna inna forma nie wchodzi w rachubę\".

Środa, 27 sierpnia 1980.

Środa, 27 sierpnia, była dziesiątym dniem strajku. Termin spotkania MKS z Komisją Rządową wyznaczono w tym dniu na godz. 17.00, później jednak przesunięto go jeszcze o godzinę. Punktualnie o godz. 18.00 do świetlicy głównej wkroczyła Komisja Rządowa. Po słowach powitania przewodniczący MKS uzasadnił potrzebę zmian w ruchu zawodowym w Polsce. Następnie przewodniczący odczytał listę postulatów, nad którymi pracowała jeszcze komisja redakcyjna. Zostało ich już tylko jedenaście. Po wystąpieniach delegatów rządowych nastąpiła przerwa w obradach. Wznowiono je o godz. 22.30, aby przekazać prowadzenie dalszych uzgodnień komisjom - redakcyjnej i ekspertów - powołanym przez obie strony. 


Piątek, 29 sierpnia 1980.

Prace komisji redakcyjnej trwały, z krótkimi przerwami, aż do godz. 3.00 w nocy z piątku na sobotę. W ich ostatniej fazie uczestniczył bezpośrednio Kazimierz Barcikowski oraz inni członkowie Komisji Rządowej. 

Sobota, 30 sierpnia 1980.

W wyniku prowadzonych rozmów w dniu 30 sierpnia 1980 roku został podpisany Protokół Ustaleń w sprawie wniosków i postulatów Międzyzakładowego Komitetu Strajkowego z Komisją Rządową w Szczecinie - porozumienie pomiędzy komisją Barcikowskiego i MKS w Szczecinie, któremu przewodniczył Marian Jurczyk. Ponadto uzgodniono podjęcie pracy w poniedziałek 1 września. Dzień podpisania porozumienia był ostatnim dniem strajku w Szczecinie.

W sobotnim dodatku nadzwyczajnym \"Kurier Szczeciński\" relacjonował przebieg wydarzeń:

Jesteśmy wszyscy pod wrażeniem wydarzenia, które rozegrało się w sobotę w Stoczni Szczecińskiej im. A. Warskiego. I nas, i jego. W nocy uzgodniono tekst porozumienia szczecińskiego. uczestników, i tych wszystkich, którzy z uwagą śledzili wielodniowe negocjacje Komisji Rządowej pod przewodnictwem wicepremiera K. Barcikowskiego z Międzyzakładowym Komitetem Strajkowym w Szczecinie nie stać jeszcze na pogłębioną refleksję. Bez obawy o przesadę możemy tylko stwierdzić, iż na naszych oczach powstały warunki do lepszego gospodarowania krajem, do przezwyciężania narosłych przez lata słabości i niedomagań.

Wczorajszy ranek był podobny do tych dwunastu poprzednich poranków, które rozpoczynały strajkowe dni w Szczecinie. Tylko stoczniowcy i ci, którzy słuchali nocnych komunikatów transmitowanych przez radiowęzeł w obrębie stoczni szczecińskiej i w jej bezpośrednim sąsiedztwie, wiedzieli o tym, że 30 sierpnia 1980 r. o godz. 3.00 zakończyła swą pracę komisja redakcyjna, ustalając ostateczne brzmienie porozumienia, pod którym mieli złożyć swe podpisy członkowie Komisji Rządowej i MKS. 

Wczesnym rankiem Rozgłośnia Polskiego Radia w Szczecinie nadała też kilkakrotnie zapowiedź bezpośredniej transmisji ważnych wydarzeń o godz. 8.00. Zgodnie z tymi zapowiedziami kilka minut po godz. 8.00 do świetlicy głównej stoczni, wypełnionej po brzegi członkami Międzyzakładowego Komitetu Strajkowego, wkroczyła Komisja Rządowa. Tak jak na wszystkich poprzednich spotkaniach w tym gronie przedstawiciele rządu PRL i władz województwa szczecińskiego zostali powitani przez zebranych przez powstanie z miejsc. Przybyłych powitał przewodniczący MKS, Marian Jurczyk, informując o doprowadzeniu do porozumienia, a tym samym - do zakończenia strajku. Z kolei zastępca przewodniczącego MKS, Marian Juszczuk, przedstawił zebranym ostateczną wersję Protokół Ustaleń w sprawie wniosków i postulatów Międzyzakładowego Komitetu Strajkowego z Komisją Rządową w Szczecinie.

Długo nie milkły oklaski. Nastąpiło złożenie podpisów. Członkowie prezydium MKS i Komisji Rządowej złożyli je na oryginale protokołu w huku braw, a za pośrednictwem bezpośredniej transmisji radiowej słuchały tego dziesiątki tysięcy słuchaczy w zasięgu Rozgłośni Polskiego Radia. Tego, co działo się w ciągu tych kilku minut w świetlicy głównej Stoczni Szczecińskiej im. A. Warskiego, nie sposób opisać. Na wszystkich twarzach uczucie wielkiej ulgi i radości z tego, że po tylu trudnych dniach osiągnięto porozumienie.

Następnie do mównicy podszedł wicepremier Kazimierz Barcikowski. Sala, a poza nią tysiące stoczniowców pod głośnikami radiowęzła i odbiorcy programu radiowego z napiętą uwagą wsłuchiwali się w słowa tego przemówienia.

Jeszcze raz zabrał głos przewodniczący Międzyzakładowego Komitetu Strajkowego, Marian Jurczyk, mówiąc, iż po trzynastu dniach strajku i intensywnej pracy Komisji Rządowej w imieniu MKS został opracowany dokument, którego treść może być przyjęta z satysfakcją przez obie strony. - Decyzje, które wspólnie podjęliśmy, mają duże znaczenie dla sytuacji w całym kraju. Mamy świadomość tego dokonania i dlatego nasze prace są wspólnym naszym sukcesem\' - kontynuował. Następnie wyraził wielkie uznanie wszystkim autorom wypracowanego dokumentu. - Jestem zobowiązany szczególnie serdecznie podziękować, jako przewodniczący MKS, całej załodze stoczni i załogom wszystkich innych zakładów za utrzymanie ładu i porządku - stwierdził. Podziękował serdecznie straży robotniczej, której rola, choć niewdzięczna, była bardzo odpowiedzialna, a jej postawa jeszcze raz dowodzi wielkiej uczciwości i mądrości klasy robotniczej.

Przez świetlicę główną przetoczyła się znów fala oklasków. Kolejny mówca, dyrektor stoczni szczecińskiej Stanisław Ozimek, podziękował załodze za utrzymanie wielkiego zakładu we wzorowym porządku i pełnej gotowości do podjęcia normalnej produkcji. Stwierdził, że jest już przygotowany plan nadrobienia zaległości. Jego realizację gwarantuje lepsza jakość pracy, począwszy od biura projektowego, poprzez produkcję do służb socjalnych i administracji. Zaproponowały, żeby teraz wszyscy rozeszli się do swych domów, do rodzin. Dzisiejszy dzień odrobimy w poniedziałek i wtorek, pracując po trzy godziny dłużej\".


Spotkanie skończyło się odśpiewaniem hymnu państwowego. Po jego ostatnich słowach, przy akompaniamencie oklasków, Komisja Rządowa opuściła świetlicę główną. Jej członkowie przeszli pod bramę stoczni tą samą trasą, którą przebywali wielokrotnie w ciągu kilkunastu ostatnich dni i nocy\".


Niedziela, 31 sierpnia 1980. 

W niedzielę miasto wróciło do normalnego życia. Komunikacja miejska ruszyła. W oparciu o podpisane porozumienia zaczęły się rozmowy w zakładach pracy z przedstawicielami Komisji Rządowej - przedstawicielami poszczególnych resortów. 

Poniedziałek, 1 września 1980.

Do Wojewódzkiego Przedsiębiorstwa Komunikacji Miejskiej w Szczecinie przybył na rozmowy wiceminister p. Czesław Kotela. Ponadto w rozmowach brał udział Wojewoda Szczeciński p. Henryk Kanicki, Dyrektor ZGKiM w Szczecinie p. Włodzimierz Marszałek i jego z-ca p. Józef Bruski. Rozmowy zostały podzielone na dwa etapy: pierwszy etap rozmów trwał w dniach od 1 - 3 września, a drugi w dniach 9 - 11 września. Rozmowy zakończyły się podpisaniem protokółu w dniu 11 września 1980 roku i przyjęto do realizacji postulaty przedstawione przez załogę firmy.

17 grudnia 1980.

Odsłonięto tablicę pamiątkową na murze stoczni w Szczecinie.

. 

info -LINK-